Just Say Yes(A Short Story) September 28, 2009

(I wrote this one inspired by the song Love Story of Taylor Swift)

I was about to open the kitchen back door with my bag full of things nang biglang bumukas ang ilaw. Shucks, lagot na!

?Nina? San ka pupunta?? Paglingon ko akala ko si Dad pero si yaya pala. Lumapit ako sa kanya at hinawakan niya ako sa kamay.

?Yaya, hayaan mo na ko. Kailangan ko puntahan si Mark.? Begging her to let me go.

?Anak, alam mo ba yang ginagawa mo? Magagalit ang Papa mo pag nalaman niya to!? Paliwanag niya.

?Kaya nga ya I need your help. Ayoko na dito kay Dad. Magtatanan na kami ni Mark, nagpadala ako ng sulat kay Mela at alam kong darating siya sa tagpuan namin.? Pabulong kong sabi kay yaya. Umiling siya.

?Pero diosmio! Mga bata pa kayo!? lumalakas na ang boses ni yaya.

?I?m sorry ya but I really have to go. Kaw na muna bahala kay Daddy.? At hinalikan ko siya sa pisngi. Walang nagawa si Yaya Charito kundi panoorin na lang ako palabas ng pinto at sumampa sa kabilang bakod na di naman masyadong kataasan.

Oo, sasama na ako kay Mark dahil mahal ko siya. Dahil siya lang ang nakakaintindi sa akin. At alam kong di niya ako bibiguin. Di ko alam kung san kami dadalhin ng kapalaran namin pero alam kong di niya ako iiwan. ?Sorry Dad? tahimik kong usal habang tumatawid sa kalsada. Patakbo kong tinahak ang daan papuntang plaza. Dun kami magkikita sa likod ng monumento ni Rizal, yun ang sabi ko sa sulat. ?Hintayin mo ko mahal ko, andyan na ako.?

Madilim sa lugar na yon, expected ko na kaya nagdala ako ng flashlight. ?Mark, andito na ko. Asan ka?? Naghintay ako ng ilang mga segundo waiting for someone to respond. Ngunit wala akong maaninag na tao dun. ?Nalate siguro siya, nahirapan din sigurong tumakas.? Naupo ako sa may damuhan, naghintay ng ilang mga minuto. 1 minute, 2 minutes, 3.. 15.. 30.. 45 minutes?

At ang ilang minuto na yon ay umabot ng isang oras. Di ko na mabilang kung ilang lamok na ang nag-excursion sa skin ko. ?Ang tagal naman niya.? Ano na bang oras na? Magaalas tres na pala ng umaga! Di ako pwedeng magkamali sa oras na inilagay ko sa sulat; alas dos ng madaling araw sa likod ng monumento ni Rizal. Sa pagkakatanda ko isa lang ang monumento ni Rizal sa plaza namin. At dito kami madalas tumambay ni Mark, tuwing monthsary, birthday namin, lahat ng occassion. Magssneak out kami para lang magtagpo. Dahil oo, bawal pa ang pag-iibigan namin.

We?re still both 15. Pero we know our love is true. Nararamdaman ko yun. Kahit sabihin nila na puppy love lang to, di ako naniniwala. At kahit sinasabi na ng utak ko na di niya na ako sisiputin, sinisigaw pa din ng puso ko na di niya ako bibiguin. ?Mahal niya ko, sabi niya yon.. Mahal na mahal..? wika ko habang umaagos ang luha sa mga mata ko tanda ng kawalang pag-asa.. sa ilalim ng monumento ni Rizal,.. sa lamig ng hangin at sa hamog ng alas kwatro ng umaga. ?Di na siya darating..?
******
Nagising ako sa text ng bestfriend kong si Mela. Takte di ko pala nasilent ang phone ko kagabi bago matulog! Waisted na naman kasi. Nagtalukbong ako ng kumot nang biglang tumunog ang cellphone ko.

?Girl, anong petsa na? Wala ka bang balak siputin kami? bungad ni Mela ng sinagot ko ang tawag niya.

?May hang-over ako bessy eh, Pakisabi na lang sa kanila na,,.?

?Ano?!!! Hangover na naman! Ikaw girl, sobra na yan ha. Nagiging alcoholic ka ng masyado. And you didn?t even bother to tell me na you went out with other models last night! You need to attend the photo shoot today! Alam mo naman nirrush natin ang anniversary issue natin this month!? asik sakin ni Mela. Waaa.. Ang kulit talaga!

?Oo na, papasok na po. Huwag ka na magalit ok. Luv you bessy, bye!? and I ended the call. Dinial ang number ng PA ko. ?Isay, black coffee please and prepare my things. I have photo shoot today! I?ll be there in 15mins.? At nagshower na rin ko. Naknang alak yan! Bakit ngayon pa ako hinang-over?

I?m on my way to studio nang maalala ko ang nakita ko sa bar kagabi. I saw one familiar face staring at me while I was dancing like a girl in the Coyote Ugly movie. Birthday kasi ng manager namin so we threw out a party last night. Yeah, I am now a model of one signature apparel here in PI. It?s been my bread and butter for almost 3 years now. At ganito na nga lifestyle ko ngayon. Photo shoots, out of town, party and hectic scheds. Feeling ko napaka-stagnant ng buhay ko.

Masaya naman ako dahil hawak ko na ang mga desisyon. May sarili akong crib, a condo somewhere in Makati, and I definitely rule my world now. Ok na rin kami uli ni Papa though ilang years rin kaming not in good terms. Naintindihan ko narin naman na ang paghihigpit niya sakin noon. I?m his only family. Matagal na kasing wala si Mama dahil maaga siyang kinuha ni Lord. Sayang nga lang at di niya na nakita kung pano ako lumaki, nasaktan at lumaban sa buhay. At thankful ako na hindi ako pinabayaan ni Papa kahit na sobrang pasaway talaga ako non.

Bothered pa rin ako kung totoo nga ba ang nakita ko kagabi? Siya nga ba talaga yun? That?s impossible! Baka guni-guni ko lang dahil sa sobrang dami ng tequila shots ko. Takteng alak talaga yan! Promise di na talaga ako iinom! Dumiretso na ako sa dressing room para magpaayos. Italian fashion ang trend ng clothing line namin ngayon. And proud ako na isa rin ako sa designers ng company. Actually fashion designer talaga ang inapplyan ko dito, but eventually naging model narin ako. Ready na ako for photo shoot nang dumating si bestfriend Mela sa room. Siya ang director sa shoot na to. Bongga ang sister ko noh.

?O andito ka na pala. Kaw na next na sasalang!? tas nagbeso kami.

?Bessy sorry ha! Pasaway pa rin ang bessy mo.? Paumanhin ko.

?Tss ok lang yun noh, parang di na ako nasanay! O sunod ka na ha!? sabay bukas ng pinto palabas.

?Teka best! May kukwento ako sayo mamaya.? Habol ko. Lumingon siya sakin.

?Actually ako din eh may sasabihin pero mamaya na lang din.? Sabi labas ng room. Teka, totoo bang tinapunan ako ng nakakalokong ngiti ni bessy? Ah di siguro, baka hangover pa rin to. At nagready na rin ako sa pagsalang sa set.

Ilaw lang ng focus lights ang nakabukas, the rest madilim na. Halos wala na akong makitang staff at katawan lang ng photographer ang nakikita ko. Sanay na ako sa ganung photo shoot, mas gusto ko ang ganun dahil nakakapagconcentrate ako sa pportray ko sa harap ng camera. Confident na rin naman ang staff na alam ko na ang gagawin ko. Siyempre ako ang designer ng damit. Natapos ang photo shoot in 1 hour. Pero nagtataka ako sa bagong photographer namin ngayon. Ni hindi man lang sinasabi if ok lang ang posings ko or what. Well I know naman I did a great job at it pero weird talaga. Masabihan nga mamaya!

?Ok and that?s it! Great job sis!? cut ni Mela. Next model naman ang isasalang. Naglights on na and mejo nasilaw ako sa liwanag. Biglang kumabog ang dibdib ko nang makita ko kung sino ang photographer. Di ako pwedeng magkamali! Si Mark! Oo siya, ang dating Mark ko. Ang lalaking minahal ko ng sobra. Ang lalaking iniwan ako sa ere. Lumapit sakin si Mela at sinabing,

?Bessy, let me explain..? taka akong humarap sa kanya

?You knew about this best?? tanong ko sa kanya. Tumango siya.

Ano ba ang nangyayari, bat nandito si Mark, bat nag-eexplain si best? Eto ba ang dahilan kung bakit parang nakita ko si Mark sa bar kagabi dahil we work in the same company now? Naguguluhan ako! Parang nagnnumb ang utak ko. Atleast I?m sure di lang ito basta epekto ng alak. This is not happening to me! Bakit pa siya bumalik. Bakit ngayon kung kelan natutunan ko nang huwag siyang isipin? Bakit?

Umalis ako sa set na suot pa rin ang damit na dinesign ko. Gusto ko nang umalis ngayon din sa lugar na to. Lumabas ako sa studio ng nakayapak pa rin. Di ko alam kung saan ako pupunta, tumakbo lang ako ng tumakbo. Di ko akalaing after all these years na namuhay ako ng independent, matapang at palaban, heto ako at pilit pa ring tinatakasan ang mapait na kahapon.

Oo, kahit ipagduldulan ko man sa isip ko na hindi ko na siya mahal iba pa rin ang isinisigaw ng puso ko. Siguro yun na rin ang dahilan kung bakit di ko magawang buksan ang puso ko sa iba. Alam kong pinagtitinginan ako ng mga tao sa suot ko, may mga nakakakilala siguro or meron din namang nawweirduhan lang sakin pero wala akong pakialam. Kahit makita pa nila akong umiiyak habang tumatakbo. Sumakay ako ng taxi at sinabi sa driver na,

?Sa BF Homes po kuya.? Sa gate lang ako ng subdivision bumaba.

?Ok lang po kayo ma?am?? tanong ng guard pagkababa ko from taxi. Tumatakbo pa rin ako, umiiyak. Bakit ba kailangang buksan uli ang sugat na matagal ko ng di ininda.

Makulimlim ang langit. Tila nakikidalamhati sa bigat ng pasan na dinadala ko. Natagpuan ko na lang ang sarili ko sa park. At pumunta sa lugar kung saan nangyari ang lahat.Doon ko nilabas ang sama ng loob ko. Halos maubos ang lahat ng luha ko sa sobrang sakit na nararamadaman ko. ?Bakit kailangang guluhin mo uli ang buhay ko Mark? Tanggap ko na, na di mo ako kayang ipaglaban gaya ng ginawa ko para sayo. Bakit kailangang ipaalala mo pa uli sakin ang sakit na dulot ng pag-ibig ko sayo?? Nakayuko ako at nakaupo sa damuhan.

Parang isang teenager na nagmahal, umasa at nabigo. Naramdaman ko na lang na may yumakap sakin. Isang pamilyar na yakap na kahit ilang taon na ang nakalipas ay kabisado ko pa rin ang pakiramdam. Kahit gusto ko ang nararamdaman ko di ganun kadaling kalimutan ang lahat. Nagpumiglas ako at tumayo, ngunit ang simpleng yakap ay lalong humigpit. Tumalikod ako at biglang, PAK!

?Ang kapal ng mukha mong sundan ako dito!? asik ko sa kanya. Alam kong halos mabingi siya sa lakas ng sampal ko. Pero di ko mapigilan ang sarili ko. Gusto kong ilabas lahat ng hinanakit ko sa kanya.

?At ang kapal din ng mukha mong magpakita sakin matapos mo akong saktan!? at umalagpas na ang lahat luha ko.

?I?m sorry mahal ko?? pagkasabi non ay isang malutong na sampal uli ang pinadapo ko pisngi niya.

?Wala kang karapatang tawagin akong mahal dahil di mo alam ang ibig sabihin non!? Galit na galit ako halos sumabog ang dibdib ko sa galit na kinimkim ko sa loob ng ilang taon. At ang nakakainis pa, di man lang siya nagsasalita. Hinayaan niya lang akong sampalin at hampasin siya.

?I?m sorry.. Di ko sinasadyang saktan ka.? Sumamo niya

?Wala ka na bang ibang sasabihin kundi sorry? Naghintay ako Mark! Umasang darating ka, dahil alam kong hindi mo ako bibiguin. Dahil sabi mo mahal mo ko! Sinabi mo yun Mark at naniwala ako. Naniwala akong magiging masaya ako sa piling mo. Pinaniwala mo ako sa mga kasinungalingan mo! Naghintay ako, inintindi ka hanggang sa mapagod ako. At ngayon magsosorry ka at sasabihing mahal mo ko? Tama na Mark! Natutunan ko ng wag masaktan ng dahil sayo. Magtira ka naman para sakin!? habang umaagos ang luha sa mata ko.

Nakita kong gusto akong yakapin ni Mark, he?s crying that time. At nagsimula naring bumuhos ang ulan. Ramdam kong sincere siya sa sinabi niya. Pero mas masakit parin ang sugat na dinulot niya. Umiwas ako, paalis sa lugar na yon pero tinawag niya ko.

?Nins, makinig ka muna sakin!? Huminto ako ngunit di pa rin ako humaharap sa kanya.

?Di ko sinasadyang saktan ka. Alam mong mahal na mahal kita! At di lang basta basta ang pagmamahalan natin! Ginawa ko lang ang alam kong tama para satin. Kung alam mo lang kung ilang taon akong nagtiis para dumating ang araw na makita ka uli at mayakap. I damn miss you so much.? Mahabang wika ni Mark sa pagitan ng hikbi at iyak. Halos mapiyok siya habang sinasabi yon pero di pa rin ako natinag sa kinatatayuan ko. ?Siguro nga deserve ko lahat ng sampal at hampas mula sayo. Kulang pa yon sa pang-iiwan ko sayo sa ere. Alam ng Papa mo kung gano kita kamahal. Nakuha niya ang sulat kay Mela at pinatawag ako samin ng araw na magtatanan tayo. Alam ng Papa mo kung paano ako nagmakaawa at nangakong hihiwalayan ka kapalit ng araw na pwede na kitang mahalin nang malaya, nang walang humahadlang. Nagtiis akong di ka malapitan hanggang sa dumating araw na binigay sakin ng Papa mo para hingin ang kamay mo. Kaya kong tanggapin lahat ng sumbat mo, pero huwag na huwag mo sanang isipin na hindi kita minahal. Mahal na mahal kita Nins. At hindi ako nawalan ng pag-asang darating ang araw na tutuparin ko ang pangako ko sayo nung mga bata pa tayo. You?ll always be my princess. Di ko pipiliting patawarin mo ako ngayon. Pero kung di ka pa rin naniniwala. Wala na akong magagawa.?

Matagal akong natahimik, di pa rin ako humaharap sa kanya.. Bumabalong pa rin ang luha sa mata ko. God kelan ba titigil and mata ko sa pag-iyak? Di ko alam ang sasabihin ko sa kanya. Kung totoo man ang mga sinabi niya bakit ngayon ko lang nalaman to? Bakit kailangan kong isipin na iniwan niya ako? Na hindi niya ako minahal. Naging unfair ako sa kanya. Hinusgahan ko ang pagkatao ng taong pinakamamahal ko. Pero di ko masisisi ang sarili ko tinago nilang lahat to sakin. Pati ang bestfriend kong si Mela. Kaya pala lagi niya akong kinokontra pag sinasabi ko sa kanyang dapat magboyfriend na ako.

Lumingon ako para tumakbo at yakapin siya, sabihing ok na, naiintindihan ko na ngayon. But to my dismay, wala na siya.. He already walked away. Nasaktan ko siguro siya. At nasasaktan ako na nasasaktan siya sa sinabi ko. How could I be so stupid? Naiwan ako sa ilalim ng ulan.

Nagising ako sa vibrate ng cellphone ko sa ulunan. Ang sakit ng ulo ko, but this time hindi dahil sa hangover. Nagkasakit kasi ako nitong mga nakaraang araw dahil sa ulan, medyo umokay naman na kahapon pero ewan ko ba kung bakit masakit pa rin ang ulo ko. Nang tiningnan ko ang tumatawag nakita kong si Mela pala yun,

?Girl ano, nakalimutan mo na ba na may pictorial ka ngayon? Bumangon ka na jan, I?m on my way para sunduin ka ok?? huh, meron nga ba talaga akong sched ngayon? Ewan di ko pa ksi nakakausap ang PA ko since nagwalk-out ako sa set. Mga 5 days din ako di pumasok para magpagaling.

Well ayaw ko pa sanang pumasok dahil di pa ako fully recovered plus the fact na di ko kayang humarap kay Mark dahil sa mga nasabi ko sa kanya, pero kailangan kong pairalin ang professionalism ko. Nagtataka ako kung bakit susunduin pa ako ni bessy, pero naisip ko na lang na baka gusto niya lang bumawi sakin.

?Ok bessy, shower lang ako. Thanks sa wake-up call. Love yah!? and I ended the call. Oo, wala naman akong galit kay bessy dahil sa nangyari samin ni Mark, nagkausap na rin kami ni Papa. Alam ko namang it was an impulsive decision na makipagtanan kay Mark dati. Thankful din ako kay Yaya Charito dahil nasa tabi ko siya nung umuwi akong umiiyak samin nung di dumating si Mark. Anyway, what else should I do but to move on. Kailangan ko na sigurong tanggapin na mali talaga ako.

Nakarating kami sa venue ng photo shoot in no time. Church ang binabaan namin at nakita ko ang staff sa labas. Pumasok ako sa dressing tent at nagpaayos like I usually do in our pictorials. Nahulaan ko na rin na Wedding ang concept ng photo shoot. Di ko alam kung bat ako kinakabahan habang tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin.wearing that white wonderful dress. Ayaw kong lumabas knowing na si Mark ang kukuha ng pictures sakin.

?Liza, s-sino ang photographer natin ngayon?? tanong ko sa isang coordinator namin. Sasagutin niya na sana ako nang tawagin ako ng magiging director namin. Nagtataka nga ko kung bakit di si Mela ang director.

Anyway, hanga ako sa setting ng photo shoot, parang makatotohanan. Close ang pintuan ng simbahan. At napakganda ng flower arrangements sa labas. Sabi ng director kukuhanan daw lahat ng angulo ang entourage so it is necessary to walk on the aisle. So when he said roll the film, I gave my best smile. Yung parang ako talaga ang ikakasal. Pagbukas ng simbahan mas lalo akong namangha sa ayos nito. Parang eto yung pinapangarap kong wedding nung bata pa ako. Ganito ang pinangarap namin ni Mark. Its white all over the place. Bigla akong nagtaka nang tumunog ang church organ. Teka kailangan pa ba yon?

Habang naglalakad ako papuntang altar may nakita akong isang pamilyar na mukha. Si Yaya Charito andito? Lumingon ako para makita kung sino ang nag-abot ng braso sa kamay ko. Si Papa! Why are they here? And why is he crying? Subconciously napaiyak na rin ako.Lalo akong naiyak nang makita ko si Mela nakagown, umiiyak pero nakangiti. Di pa rin ako makapaniwala sa nangyayari. At halos mahimatay ako ng makita ko kung sino ang naghihintay sa akin sa altar. Si Mark. Ang taong mahal ko. Napakagwapo niya sa suot na white tuxedo. Parang isang prinsipeng hinihintay ang kanyang prinsesa upang iharap sa altar.

Tumingin ako kay Papa bago niya iabot ang kamay ko kay Mark.

?I want to make you happy anak.? At hinalikan ako sa noo.

?You already did Pa, Thank you so much!? At yumakap ako sa kanya. I didn?t know he loves me this much.

?Please take good care of my daughter, son.? Baling niya kay Mark.

?With all my heart sir.? At iniabot ni Papa ang kamay ko sa kanya.

Humarap ako kay Mark, nagtataka pa rin sa nangyayari.

?Mark, I thought..? he cut me out. He knelt on the floor.

?No, I?m not gonna give you up that easy. Not before, not now, not ever. So may I ask If I can still be your prince, my princess?? he smiled at me. Damn I miss that smile. It?s melting my heart.

?I don?t? know what to say.. I?.? I?m about to say I?m overwhelmed. And so happy but,

?Just say yes..? he said. At niyakap ko siya ng mahigpit with tears of happiness on my eyes. I never thought na mangyayari pa to sa buhay ko. After a long wait, dumating na rin ang katuparan ng fairy tale dream ko.

?Yes, yes, definitely yes!? I said, I hugged him so tight. Nagpalakpakan ang mga tao. I saw all my love ones there pati ang family ni Mark, masaya rin sila para samin. The ceremony started and that?s how we began to live happily ever after…

Malapit na.. May 21, 2009

Gigive up na rin ako. Sinasabi ng signs na tigilan ko na. Di ko na siya maibabalik sakin. Parusa ko to sa grabe ng sakit na dinulot ko sa kanya. Pero teka, di ba niya naisip na mas masakit ang gawin ko yun sa kanya dati. Mas doble ang lalim ng sugat, dahil kita niyo naman, hanggang ngayon di ko pa rin maintindihan ang salitang “move on” pagdating sa kanya.

Mahal ko pa rin siya.. Eh ano ngayon? Di niya naman naririnig. Ayaw niyang marinig at wala sa panahon niya ang pagbigyan akong masabi lahat ng gusto kong sabihin. Madali lang naman akong kausap. Kung hanggang dun na lang talaga kami bakit di niya ako harapin at pagbigyang sabihin ko ang lahat ng gusto kong iparating sa kanya. It’s not the “ignoring” part that i am most hurt. It’s the fact that I have so much to say, pero hanggang sa blog ko na lang siguro yun maipaparating.

Nasan ka na ba? Mag-asawa ka na nga para tigilan na rin kita. Pagod na rin kasi akong umasa, maghintay sa wala, magmukhang kawawa sa harap ng kaibigan natin, mag-isip na meron pang tayo sa huli. Pagod na ko sa kakahabol sayo at pagod na rin akong magalit sa sarili ko… Dahil kahit anong gawin ko, hindi ako napapagod mahalin ka..

Balik mo na sakin ang puso ko Neil.. Kahit impossible nang magkasequel pa ang love story natin… Malapit na rin naman akong gumive up… Konti na lang… Galingan mo pa ang pag-iwas sakin.. Masasanay na talaga ako.. Makakalimutan na rin kita.. Katulad ng madaling paglimot mo sakin.. Hindi na ako hihiling pa ng kahit na ano.. At kung magkita man tayo, di na kita guguluhin.. Dahil alam ko namang ok ka na ng wala ako.. Wag kang mag-alala, malapit na talaga..

Moon Shadow April 30, 2009

 

“Don’t.. You’ll ruin it..”

My favorite line in the movie: A LOT LIKE LOVE. Pero etong picture na to ang pinakafavorite ko sa lahat. Hahaha! You should watch the movie bago ka makarelate sa sinasabi ko. Kelan kaya ako magkakapicture ng ganito? JJJJJJJJJJOOOOOKKKKKKKKKKKKKKEEEEEEEEEEEEE!!!!!!

Plane Ticket! April 29, 2009

Sana pala winish ko din yan nung birthday ko. Gustong gusto ko na talagang umuwi. =( Makarinig ng mga tao sa paligid na puro tagalog ang salita. Makalanghap ng sariwang hangin. Maglaro sa ulan(believe me sa edad kong to naliligo pa rin ako sa ulan). Kumain sa sidewalk ng tokneneng, isaw, fishball, siomai, siopao at uminom ng buko juice! Magsimba tuwing Linggo at kumanta ng Halleluya! Manood ng sine kahit korni ang palabas. magbike(promise bibili ako), magtampisaw sa ilog, sa dagat o kahit sa free-flow. manungkit ng mangga sa puno, magsneak-out paminsan minsan, gumala kasama barkada, manood ng teleserye, tumambay sa kahit saan para magpalipas oras, magshorts, magsleeveless, sumigaw sa daan, sumakay ng jeep, tricycle, pedicab at kung ano-ano pa.

Sana birthday ko na uli. Para maisama ko sa wish ko ang plane ticket pauwi sa Pinas, bayan kong mahal…

Uber Engot! April 29, 2009

“I never stopped loving you, I just stopped showing it.”

Nabasa ko yan dati sa caption ng picture ng long time bestfriend kong si Anne. Napaisip tuloy ako kung bakit nga ba humantong pa ko sa puntong pinigilan kong ipakitang mahal ko siya, si ano. Oo, 7 years na kaming break at di nagkikita ng personal. Pwede naman kasing nagtiis na lang ako sa kakaiyak tutal favorite hobby ko naman yon. Ayan tuloy nasanay siya na di ko na pinapakitang mahal ko siya kaya siguro wala na rin siyang pakialam kung gusto kong ipakita uli yun ngayon. Sabagay wala naman akong karapatan, kahit ba sabihin kong first love namin ang isa’t isa di ko naman maki-claim na hawak ko pa rin ang puso niya. I broke it, not intentionally, it just happened. I broke it like he broke mine. At hanggang ngayon hawak niya pa rin ang lasog lasog kong puso. Baka nga tinapon niya na yon eh kaya siguro hanggang ngayon di ko mahanap.

Gusto kong sabihin na tulungan niya akong hanapin yon, pero makikinig ba siya? On the other hand, natatakot rin akong tulungan niya akong hanapin yon baka kasi sa sobrang ka-engot-an ko ibigay ko uli sa kanya, at mabasag niya uli. Natatawa ako sa sarili ko habang sinusulat ko to. Ang dami ko inhibitions, ano nga ba talaga gusto kong mangyari? Siguro nga may gusto akong mangyari pero natatakot akong gawin. Natatakot akong aminin sa sarili ko na mula noon hanggang ngayon, iisa pa rin ang dahilan ng pagiging engot ko! Takte kasing 1st love yan!

Ang Crayola! April 27, 2009

“Unfair sila.. Unfair!”

Famous line ko yan last year na hanggang ngayon ay tinatawanan pa rin ng mga kasamahan ko sa trabaho. Nakakainis na nakakatawa na rin dahil lahat sila sinasabi na kung may camera lang daw sila non naisend na nila ang itsura ko sa Bitoy’s Funniest Video. May halong exaggeration dahil yung iba sabi tumutulo na daw uhog ko at pinamunas ko daw yung kamay ko sa ilong ko at kumalat nga daw ang sipon sa mukha ko. O di ba? Ang simpleng bagay lang daw naman kasi iniiyakan ko pa. Hay naku kung alam nila. Teka ano nga ba talaga nangyari sakin at nagka-crayola ever ako?

Ganito kasi yun, dahil sa sobrang higpit ng Saudi Government dito, nagpanukala (ang lalim dre!) ang embassy na kailangan naming lahat (non-saudis) na magkaroon ng malawakang fingerprint database. So ayun nagkaron ng 2-day caravan sa company namin para kuhanan kaming lahat ng fingerprint. Grabe, box office ang pila since lahat gustong mauna dahil lahat may mga trabaho, o di naman kaya galing sa night shift at kailangan ng magrest. Sa sobrang init ng sikat ng araw dahil sa parking lot pumwesto yung caravan, I decided to take my fingerprint on the second day.

That 2nd day I woke up early (mga 530am) to be on the 1st line but to my surprise, madami na rin pala ang nakapila pagdating ko. Since patience is one of my virtue, hintay to the max ako. Nakakainis, nakakabuwiset dahil walang kaorga-organize ang pila! Maraming taong di nakakaintindi ng instructions mostly ibang lahi! At ang maayos na pila ay naging isang malaking stampede! Di ko masisi ang mga nandoon dahil according sa mga staff yun na daw ang last day at kung di ka makakapagpafinger print that day sa embassy ka na mismo pupunta so malaking hassle nga naman! May mga ashkri (police or sundalo) na mga umepal para maayos kuno ang pila pero the people became more unruly.

So ayun naglabas sila ng bus para maging waiting area namin. So kami naman dahil na rin di na makaalis sa pila diniretso na namin ang paghihintay sumakay kami sa waiting bus pero di lahat nakasakay so may pila pang naiwan na nakabilad sa araw. It’s about 11am but we’re still waiting because nagkaroon ng problem sa database nila. Nung umayos na yung system, lahat ng nasa pila sa labas na nakabilad gumawa ng sarili pila near the caravan. Hala ang mga ate ng lola mo nagreklamo! May ibang nagmura, nagalit, sumigaw hanggang sa umabot sa puntong bumaba na kami sa bus at sinugod ang lahat ng sumingit! Unfair nga naman! Buburuhin kami sa loob ng bus para lang singitan ng mga mapangahas na yon! Loko ba sila!

Sa totoo lang, malapit na akong magcollapse dahil sa init, sa amoy ng kung sino sino, at sa lagkit ng pawis sa katawan ko na nagpaghalo halo na ata sa lahat ng taong nakakasiksikan ko. Pero sabi ko andito na ako kailangan kong magtiis pa ng konti. Maglalunch na yun ng sabihin samin na 20 na lang daw ang papapasukin nila. Wtf! Seryoso ba sila? Sila kaya pumila mula 630am hanggang alas dose at sabihin sa kanilang tapos na ang fingerprinting matutuwa ba sila? Naiiyak na ako nun sa sobrang inis at sakit ng ulo ko. Pero pinipigilan kong umiyak dahil ayokong ipakita sa mga tao ang pagkaiyakin ko. Pero nakakainis eh!

Lalong naging wild ang crowd. Parang isang malawakang concert kung saan sumisigaw ang tao at nagpupumilit umakyat sa stage. Pero dito sumisigaw sila sa pagrereklamo. Sabi nung isang kasama ko sa pila namumutla na daw ako. Oo, nafifeel ko na rin ang sarili ko na anytime soon bibigay na ang katawan ko. Ikaw ba naman ang di mag-alamusal at tanghalian, ibilad sa araw ng Saudi, di ka ba naman mamumutla. Karamihan sa mga nakasama ko sa unang pila at sa bus eh umiyak at sumuko na. Pero ako andun pa rin at umaasa na mabibigyan ng chance. Pero takte, sa wakas di ko na rin kinaya! Lumabas na tuloy ang iyak ko nung tinext ako ng kaibigan ko sa pinas habang nasa pila ako, kumusta na daw ako? Di ko masabing ok ako dahil feeling ko ang malas malas ko nun in different ways!

Umalis ako sa pila, bumalik sa opisina at di ko napigilan ang sarili ko na ibuhos lahat ng inis ko sa buhay. Wala pang masyadong tao nun kasi salah(prayer) pa ng mga mudir(boss) ko. Di ko mapigilan ang sarili ko nun na umiyak. As in hagulgol! Ang dami daming tanong sa isip ko. Bakit nga ba ako nandito? Kundi ako napunta dito di siguro ako umiiyak ng dahil sa lintek na finger printing na yan. Di ko naman gustong mapunta dito pero kailangan ko at ayokong mangsisi ng kahit na sino kung bakit ako nandito. Pero nakakainis isipin na nung mga time na yun magsimula ng dumating ako, di ko magawang maging masaya.

I don’t hate my job that much, but I know this place is not supposed to be where I am. I’m an outgoing person but here, I seemed to be in jailed. Kung wala sana ako dito, masaya sana ang lovelife ko naisip ko. Baka napigilan pa ng hinayupak kong ex (na bf ko pa bago ako umalis) na magpatukso sa walang kwenta niyang ex! Kung wala ako dito, I can totally call myself as a full pledged engineer coz I’m a candidate to being a QE from being FAE sa WPH. Kasama ko sana ang mga friends ko gumigimik tuwing pay-day. Can go to baguio or some place else kung saan masarap ang simoy ng hangin at di puro sandstorm. Can wear anything I want without a “mutawa” to catch me. Makakapagsimba sana ako sa Catholic Church with Mama and bunso every Sunday. Girl bonding with them by doing teleserye marathon. Stuffs like that! Hindi kasi porke kumikita ka sa ibang bansa, at nabibili mo ang mga bagay na gusto mo magiging masaya ka na. There are a lot of things that money can’t buy ika nga.

Hay kung alam lang ng mga kuya ko dito sa trabaho kung ano ang mga iniyakan ko nung araw na yon. Hindi lang yun simpleng bagay. It’s the burst of my first trauma here in Saudi at hinding hindi ko makakalimutan yon. Hindi na rin nila siguro ako bibiruin pa dahil maiintindihan nila kung gano kahirap magsakripisyo ng sarili mong kaligayan para sa mas im portanteng bagay. Kung gano mo igive-up ang mga pangarap mo pansamantala para sa mga taong mahal mo.

Oo iyakin ako. Crayola ika ng mga sisteret na badap. Pero tulad ng literal na crayola, makulay ang buhay ko in different aspects, madaling basahin ang emotions ko, parang crayons madaling i-identify ang colors. Pero tulad din nila, kahit na nakakapagbigay ako ng kulay sa ibang tao, may mga pagkakataong nagiging marupok din ako, madaling mabali, napupudpod. At hindi madaling maging crayola. Dahil minsan kahit binigyan mo na ng kulay ang buhay nila, walang assurance na di ka nila itatapon, papalitan ng bago o di maappreciate.

The first 5 months of my stay here in Jeddah was thorny and I found it very difficult to cope up. But I had to. Even though some part of my life has gone away in just a blink! Well at least it made me realize things. It made me more mature in some ways. Though I still do not agree that I am supposed to be here, I have to accept it coz life is somehow about acceptance. There’s no perfect way to be happy but there are lot of ways to be one. At masaya naman ako na nakakabonding ko sina Papa at Kuya dito. Mas lalong naenhance ang knowledge ko sa guys stuffs! Hehe. Basketball, boxing, car thingies, action movies. Aliw din lalo na pag naffeel ko na willing din silang ishare ang mga ideas and point of views nila sa mga bagay bagay. One of the boys ika nga ni Katy!

Going back to my story, nakita ako ng mga kuya ko dito sa trabaho at ng mudir ko at sinabing stress out lang akong masyado kaya buti pang umuwi na lang ako. Sabi ko buti pa nga bahala na kung di ako makapagpafingerprint. Pero dahil siguro sa riot sa labas at sa awa ng mga mudir ng mga nakapila maghapon inextend nila ang fingerprinting hanggang kinabukasan. Ayun pag-uwi ko nagtulog ako at kumain. ang nakakatuwa pa dun sa sobrang habag ata ng boss ko sakin kinuhanan ako ng exclusive pass para makauna sa pila the next day. Narealize ko tuloy na kahit anong hirap pala ang maranasan mo basta’t binigay mo ang lahat hangga’t kaya mo, magppaid off yun eventually. Feeling VIP tuloy ako the next day. Hehe! Kung di pa umiyak noh?

Ngayon ang araw na natanggap ko ang bago kong Iqama(resident’s visa). It’s nice to know na yung picture ko last year sa finger printing ay ang picture ko rin sa Iqama ko ngayon. Siguro nga yun ang purpose ng day na yon sa buhay ko. To learn the virtue of patience and acceptance, to do your best and to know when to give up or not, to sacrifice but never lose hope, coz in the end it will pay off big time. At oo nga, fresh na fresh ang itsura ko sa Iqama ko ngayon, kesa kung nagpumilit ako nung second day baka magmukha akong lantang dahon ng gabi (laing miss ko na)! Much better though mejo namumugto pa ang mga mata.

Not-another-superwoman April 21, 2009

I’m not good in writing an autobiography coz if I were to write mine and start from the day I was born, surely I’ll be stuck with Chapter 1 . As you can see with my other articles, it always begins with a question or an overview from whatever moment I can remember. So I’ll start with telling little info about me:

I’m Eds(tawag ng close friends), Len(tawag sa bahay), Lynn(tawag sakin dito sa Saudi), Ed(tawag ng intermediate grade and hs friends ko), Edralene(given by my parents), Edralyn/Edraline, (that’s how they usually mispell my name), Mokang(by majo kasi tawag ko dati kay they-know-who is mokong),Reynang gami-gami(by malou), Moja-moja(tropa sa BHMC), Bulentot/bulenjutay(si kuya), bru(tawag ni bestfriend ann sakin non), Doraemon(wistron friends kasi may damit akong may malaking bulsa sa harap), sis/mama(mga dear sissies ko), tol (tawag ng tropang sanggang dikit) bessy(tawag ng bessy ko). Hmm.. anu pa ba? Dami pa.. Next time kwento ko kung ano pa yung mga yun..

Galing noh? Pero minsan nakakaconfuse. Feeling ko nga may multiple personality syndrome na ko. Kasi sa sobrang dami ba naman ng nakilala ko at nalipatang lugar, iba ibang pakikisama na ang naexperience ko. Siyempre andun parin naman ang sariling identity ko I make sure of it, pero magkakaibang level nga lang. Tingnan nio ang life cycle ko:

I was born in Gapo, grew up my first 9 years in Abucay, spent my 7 years in Candelaria, attended my 5-year course in Balanga, worked my first full time job in Gapo again for almost six months and here I am in Saudi for almost 1 and 1/2 years now. Sa dinami dami ng nakilala ko sa buong buhay ko ngayon lang ako nacurious kung sino pa ang susunod kong makikilala. Dati kasi di ko man iniisip yun hinihintay ko na lang dumating. Pero now, naeexcite akong malaman kung saan pa ako dadalhin ng kapalaran ko.

Sa loob din ng 23 years, madami nakong naging role sa buhay. A daughter, a sister, a niece, a cousin, grandchild, friend, bestfriend, girlfriend, acquaintance, honor student, young writer, CAT Officer, catechist, dancer, singer, cheerleader, president ng kung ano anong club, disk jockey, computer engineer and more. Sa sobrang dami ng naging role ko sa buhay di maiiwasan na may bumabatikos pa rin sakin. Sabi nga nila, you cant please everybody. Edi wag! Sa totoo lang ako yung taong pag di ka feel kausapin di ako ang unang papansin sayo. Siguro nga totoo yung sabi nila na suplada ako pero di naman ako nagmamaganda. Masyado lang akong tiwala sa instinct ko whether magkclick ba tayo o hindi. Pero pag nakita ko naman ang effort ng isang tao to reach me asahan mo di kita iiwan sa ere. Pero pag naramdaman kong niloloko mo na ako, di na ako makikipag-gaguhan sayo. Waist of time men!

Kahit masyadong masalimuot ang buhay ko, which you will eventually find out on my future blogs, thankful naman ako kay God kasi binigyan niya ako ng chance to experience the taste of life. Although minsan mahirap talagang magpaka-ok pag di ka ok atleast andito parin ako sa mundong ibabaw at shinishare ang life story ko. Malay nio may mapulot kayo sa mga pinagsasasabi ko di ba?

May mga times na matapang ako, may mga times na sinusumpong ako ng kagagahan. Eh kasi nga halos walang pattern ang life ko. Nakakatawa noh? Parang lagi kang newbie. Masaya na nakakaexcite talaga! Pero sa totoo lang, as 1 line of a song lyrics says:

it’s not easy to be me….

haizzz… =/